رنزو پيانو

زندگی نامه

رنزو پیانو (Renzo Piano) معمار مشهور ایتالیایی در 1937 در شهرجنوا(Genova)ایتالیا بدنیا آمد.

تحصیلات خود را در پلی‌تکنیک میلان انجام داد و از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۷ با ریچارد راجرز در طراحی مرکز پمپیدو همکاری داشت. دفتر فنی و کارگاه رنزو پيانو در سال 1980 در پاريس و جنوآ ايتاليا شکل گرفت و اکنون حدود 100 مهندس ، معمار و متخصصن ديگر در قسمتهای مختلف شرکت مشغول به کار هستند که همگی معتقدند به ساخت ساختمانهای کارآمد و آزمودن ايده های طراحی که منعکس کننده ايده های رنزوپيانو است ، می باشند .

 رنزو پيانو در سال 1937 در جنوآ  ، ايتاليا در خانواده ای معمار به دنيا آمد ، پدر ، 4 عمو و برادرش همه پيمانکار ساختمانی بودند . هنگامی که دانشجوی معماری در دانشگاه پلی تکنيک معماری ميلان بود مرتبا از پروژه های ساختمانی پدرش بازديد می کرد که اين بازديد ها تجربه های علمی و کارآمدی را برای او به ارمغان آورد .

 مسئولين امر جايزه بهترين شيوه يکپارچگی طرح و بنا را که در پروژه های او خود نمايي می کرد به وی اهدا کردند زيرا کارهای وی قابل مقايسه با کارهای معماران چيره دست قديمی ايتاليا همچون لئوناردو داوينچی ، ميکل آنژ و برونلسکی بود.

 در حالی که کارهای او آميخته با تکنولوژی روز معماری می باشد ولی ريشه و اصل کارها به طور واضح نمايانگر فلسفه و سنت ملی کلاسيک ايتاليا است ، مقامات رسمی "پريتزکر" گفته اند : همانگونه که وی با شيوه های کهن هماننده فن آوری های نويين به سهولت کار ميکند شديدا به ايجاد معماری قابل سکونت و با دوام در دنيای رو به پيشرفت توجه دارد.

از آثار بزرگ این معمار

موزه نیشــر، دالاس- ایالات متحده

هنگامی که ساخت یک موزه رو باز از موسس تگزاس،Raymond Nasher خواسته شد، معماران او و مشاورانشان کاری منحصر به فرد تحویل دادند. Nasher Sculpture Center ، که در سال 2003 در مرکز شهر دالاس تاسیس شد، ترکیبی است زیبا بین طبیعت و ساختمان: یک باغ مجسمه سازی و یک ساختمان با سقفی باز رو به آسمان.

به دلیل اینکه موزه جدید منحصرا برای نمایش مجسمه در نظر گرفته شده همین امر محدودیت هایی را در نحوه نور پردازی به همراه داشته است. همچنان که در مورد تابلوهای نقاشی حساس در برابر نور نیز چنین است.

رنزو پیانو، برنده جایزه پریتزکر، یک سری غرفه های موازی، با دیوارهای سنگی طراحی کرد، مهندسان Arup ، سقف آلومینیومی وسیعی را بدون هیچ بخش متحرک طراحی کردند – دارای هندسه ای خاص – که بر فضاهای داخلی سایه می افکند و معمار لند اسکیپ ، Peter Walker ، باغ مجسمهای را طراحی نموده است که با وسعتی معادل دو اکر ( 0.8 هکتار ) به عنوان مرغزاری در میان آسمان خراشها خود نمایی می کند.موزه 5000 متر مربعی، دارای دو تراز است. طبقه همکف شامل سه گالری، دفاتر، یک اتاق جلسه و یک کارگاه می باشد و طبقه پایین تر، شامل یک گالری برای کارهای حساس در برابر نور و یک تالار کنفرانس است.تراسهای باغ در قسمت پایین تالار کنفرانس ، یک تاتر رو باز خلق می کنند .

کلیسای پادره پیو

محل : ایتالیا (San Giovanni Rotondo (Foggia

دراین کلیسا زائران در امتداد مسیر پیاده رویی مستقیم و طولانی وشیبداربامناطقی تراس بندی شده به صورت باغ های گسترده در اطراف آن به محل کلیسا هدایت می شوند.این مسیر با تاقِِ ورودی درجهت کلیسا وصلیبی بزرگ تقریباً به بلندی 40 متر که به مثابه کانون ورودی به نظر می رسد؛همسو شده است.9 ستون اول میدان جلوی کلیسا که ارتفاع آنها به 25 متر می رسد،بار هشت زنگی را که برجِ زنگ اصلیِ کلیسا را تشکیل می دهند،تحمل می کنند.

در این طرح رنتزو پیانو،محل عابدان به شکل حلزونی عظیم-طرحی مرکب ازسه چهارم دایره که شعاع آن به طور یکنواخت کاهش می یابد-پوشیده شده است.مواد آن که برای بیان سادگی و صلابت انتخاب شده اند،ازسنگ و جوبوشیشه محلی اند.پوستۀ بسیار بزرگ سقف از جنس ورق مسِ که ازپیش زنگار بسته،زیر ساختاری باربر از چوب و سنگ آهک دارد.
این زیرساخت باربر،مرکب ازدوردیف تاق سنگیِ متقابل است که به صورت دایره ای شکل چیده شده اند.در مجموع 21 تاق از این دست وجود دارد که حلقۀ داخلی و خارجی ای را بوجود می آورند

که تاق های حلقۀ خارجی بازنمود نسخۀ کوچک شدۀتاق های حلقۀ داخلی اند.تاق های حلقۀ داخلی از مرکزسه چهارم دایره،محلی که محراب واقع شده است،آغاز می شوند.
از آنجا که دهانه های تاق ها به طور یکنواخت کاهش می یابد،لذا با کاهش شعاع دایره،شکل مارپیچی به وجود می آید که یادآور صدف حلزون است.این ساختارشعاعی که به بخش هایی با گنجایش 300-400 صندلی تقسیم شده،تجمعِ حتی المقدورنزدیک به محراب را موجب می شود.
این ساختار تاقی شکل همراه با سیستم ساختاری ثانوی ازجنس چوب،وزن سقف چوبی راتحمل می کند.برای بازی لازم به هنگام زلزله،کابل های فولادی بین تاق ها کشیده شده اند.

منطقه ای که با شکل سه چهارم دایره محصورشده،رأس میدان مثلثی شکلی را تشکیل می دهد که رو به پایین به سمت ورودی شیبدارمی شود.پنجرۀ شیشه ای رنگیِ بزرگی که در زیر تاق سنگی کار گذاشته شده است،ورود نور به کلیسا رافیلتره می کند.
 

پیاده رو که با اسلب هایی از جنس همان سنگ تاق ها مفروش شده،کلیسا وحیاط ورودی را به یکدیگر متصل می سازد.این سنگفرش تا درون سالن ادامه پیدا می کندوبدین لحاظ تفکیک گذرازحیاط ورودی یه فضای داخلی را ازبین می برد.حیاط ورودی تا 30 هزارنفر رادرخودجای می دهد

پل كله سوئیس

به تازگى رنزو پيانو با ساخت موزه ۸۶ ميليون دلارى پل كله در شهرى در اطراف پايتخت سوئيس آن را احيا كرد. اين شهر كه زير سلطه كوه هاى آلپ قرار دارد، از اين پس شما را به بازديد بدون شتاب از اين موزه عجيب دعوت مى كند.معمارى اين مركز عجيب و محتاطانه است. اين مركز از سه «تپه» كه با استيل درخشان ساخته شده، تشكيل يافته است و در آنها از سه عنصر كارهاى نيمه انتزاعى كله، يعنى خط، فرم و رنگ استفاده كرده اند.و اتفاقاً اين مركز در حدود ۱۰۰ ياردى شرسهالدن سمترى، جايى كه كله در آن دفن شده، قرار گرفته است. معمارى اين مركز يادآور ديگر كارهاى پيانو است. او سبك خاص خود را در معمارى دارد. او مى گفت كه طرح اين مركز را بدون الگوى خاصى كشيده است و به جاى آن به ديگر طرح هايش اجازه داده كه آزادانه دخالت داشته باشند. اكنون با دقت در آثار او، مى توانيم تضادهاى كارهاى يك معمار را ببينيم. او نقشه پومپيدوى در پاريس، مجموعه منيل در هاوستون و مركز پل كله را كشيده كه هر يك به گونه خاصى طراحى شده اند. پيانو ۶۷ ساله بعد از صرف صبحانه چند روز قبل از بازگشايى عمومى مركز در بيستم ژوئن گفت: «بايد اول گوش دهيد كه زمين به شما چه مى گويد، زيرا سايه طرح از قبل آنجا است. و در اين مورد بايد به صداى پل كله هم گوش كنيم. البته ما ساختمان پل كله نمى سازيم اما مى توانيم شاعرانه به نقاشى هايش نگاه كنيم. در آثار او هميشه طبيعت وجود دارد: پرندگان، درختان، رنگ ها و شمال آفريقا.» كله در سال ۱۸۷۹ در برن به دنيا آمد و در سال ۱۹۴۰ در همانجا درگذشت. او هنرمند محبوب و بزرگى است. اما قبل از شروع پروژه اين مركز بايد از طريق رفراندوم اين موضوع ثابت مى شد. آثار او جزء گنجينه ملى هستند. او به اتفاق جاكومتى و تنگلى از بزرگترين هنرمندان قرن بيستم است. كله هم مانند جاكومتى و تنگلى در اواخر دوره نوجوانى براى ساختن آينده اش، خانه اش را ترك كرد. او به مونيخ رفت و در آنجا هنرخواند و از طريق موسيقى امرارمعاش كرد. در سال ۱۹۰۶ با ليلى اشتومپف ازدواج كرد. در سال ۱۹۲۰ براى تدريس در هنرستان عظيم و با شكوه باوهاوس در وايمار و پس از آن دسائو دعوت شد. در سال ۱۹۳۰ او استاد آكادمى هنرهاى زيباى دوسلدورف شد كه سه سال بعد از آن به خاطر روى كار آمدن نازى ها اخراج شد و پس از آن به برن بازگشت. از آنجا كه مادر كله سوئيسى و پدرش آلمانى بود، طبق قوانين سوئيس مليت او هم آلمانى شد. اما زمانى كه جنگ جهانى دوم شروع شد، او عجولانه تقاضا كرد كه مليت سوئيسى او را بپذيرند، اما قبل از پذيرفته شدن تقاضايش درگذشت. در سال ۱۹۴۶ همسر كله براى جلوگيرى از مصادره شدن آثار او به عنوان غرامت جنگى ۴۰۰۰ اثر از اين هنرمند را به سه تن از دوستان سوئيسى اش فروخت. آنها هم در همان سال «جامعه كله» و مدتى پس از آن نهاد پل كله را تشكيل دادند. در سال ۱۹۴۹ فيليكس كله، پسر پل، از اسارت آزاد شد و به كشورش بازگشت و ارثيه خودش را طلب كرد كه توانست ۱۴۵۰ تابلو را بازپس گيرد. در سال ۱۹۹۰ فيليكس درگذشت و ۶۵۰ تابلو به همسرش ليوا و ۸۰۰ تابلوى ديگر به فرزند حاصل از ازدواج اولش، الكساندر رسيد. الكساندر كله، پيشنهاد ساخت موزه پل كله را داد. و زمانى كه اين طرح مورد قبول واقع شد ليوا تابلوهايش را به آن موسسه اهدا كرد، اما الكساندر آنها را به صورت وام دائمى در اختيار آنجا گذاشت. سپس در سال ،۱۹۹۸ جراح ارتوپد مشهور و پولدار سوئيسى موريس.ا. مولر و همسرش مارتا قبول كردند كه هزينه ساخت اين موسسه را پرداخت كنند، اما به شرط آنكه آن را در زمين شونگرون در برن كه آنها صاحبش هستند، بسازند. اين موسسه از سه «تپه» تشكيل شده است. اولين آنها شامل مركز اطلاعات، موزه بچه ها و سالن كنسرت با ۳۰۰ صندلى است. دومين «تپه» دو طبقه اى است و براى مجموعه دائمى و نمايشگاه هاى موقت ساخته شده و سومين آنها براى امور ادارى و انبار در نظر گرفته شده. سه «تپه» را مسيرى به هم وصل مى كند كه پيانو آن را خيابان موزه ناميد. از پنجره آن به راحتى مى توان چمن هايى را كه روى سقف آن روئيده اند، ديد. ساختمانى كه كفپوش بلوطى و راه پله هاى چوبى دارد، حس نزديكى به طبيعت را تقويت كرده است و پيانو تصميم گرفت ديوارهاى گالرى مجموعه دائمى را «براى ايجاد حس سبكى» از سقف جدا كند. او گفت: «هدف من از اين كار رسيدن به آرامش و سكوت بوده است.» طراحى گالرى متناسب با هنر كله است. ۲۰۰ نقاشى و طراحى از كل آثار او انتخاب شده است كه جزء مجموعه دائمى موسسه است. در بين اين تابلوها آثار اوليه كله، كه هنوز در او ميل شديد به آزمايش و تجربه گرايى به وجود نيامده بود هم وجود دارند. سال ۱۹۱۴ كه او به تونس رفت، تاثير زيادى بر آثارش گذاشت و اين نقطه عطفى در زندگى او به حساب مى آيد. در آن هنگام او تازه رنگ را كشف كرد. و وقتى كه به مونيخ بازگشت اعلام كرد: «من نبايد براى به دست آوردن آن تلاش كنم. زيرا هميشه مرا تحت تاثير قرار داده است. رنگ به وجود آورنده ساعات خوش است.من اين را مى دانم. رنگ و من يكى هستيم، زيرا من نقاشم.»
او يافته هايش از اين سفر را اولين بار با چيزى كه به عنوان «نقاشى هاى مربعى» معروف شد، بيان كرد. آن اثر در حقيقت مربع ها، مثلث ها و نيم دايره هايى با رنگ هاى درخشان شمال آفريقا را در برداشت. بعد در سال ۱۹۲۰ زمانى كه او در باوهاوس با دوستش كاندينسكى ملاقات كرد خط و اشكال هندسى نيز وارد آثارش شد و مانند هميشه، هر دوى آنها به عنوان استاد و محقق كهنه كار، سعى كردند آثار او را براى ديگران تفسير كنند. كله در جايى راجع به خط نوشت: «در يك حركت اصلى، در اثر يك عامل، نقطه به حركت در مى آيد. از آنجا خط به وجود مى آيد، كه راه مى رود. يا مى توان گفت بى هدف حركت مى كند.» مركز جديد علاوه بر جمع آورى بزرگترين مجموعه آثار كله، قرار است چيزى به نام «تجربه كله» برگزار كند. كه در آن گروه آنسامبل تازه شكل گرفته پل كله كنسرت هايى برگزار كند و تئاترهايى هم كه دكورهايش آثار خاطره انگيز كله هستند، اجرا شوند

فرودگاه شهر Osaka ژاپن

فرودگاه بین‌المللی كاناسایی (Kanasai) در واقع یكی از زیباترین و شگفت‌انگیزترین ترمینال‌های هوایی در دنیا به حساب می‌آید.

ساخت جزیره جهت احداث فرودگاه بین‌المللی درست در اوایل 1987 آغاز شد. در وسط دریا 3 كوه همجوار وجود داشت. آنها ابتدا 2 كوه كنار یكدیگر را منفجر كردند، سپس با بستر سازی دریا و ساخت بتون آرمه و نصب آهن آلات، كار زیر سازی آن را ظرف  مدت كوتاهی انجام دادند، اما بعد از مدتی طی آزمایشات متعدد كه بر روی آن انجام گرفت ، متخصصان و مهندسین متوجه شدند كه عملیات بستر سازی این جزیره درست انجام نگرفته و ممكن است به زودی تمام كارهای انجام گرفته به زیر آب فرو رود. لذا جهت افزایش میزان اطمینان و به منظور زیر سازی و بستر سازی قوی‌تر، آنها كوه سوم را هم منفجر و تمام سنگ‌های آن را به زیر آب فرو بردند. لذا ساخت این پروژه به مدت 15 ماه به تعویق افتاد كه این تاخیر و توقف 100 میلیون پوند برای آنها هزینه برداشت.

آقای رنزو پیانو ایتالیایی طراح و آرشیتكت این فرودگاه پس از مدتی طی مسابقه بین‌المللی معماران و طراحان دنیا، جایزه اختصاصی طرح فرودگاه بین‌المللی (Kanasai) را از آن خود كرد.

شكل این فرودگاه درست شبیه یك گلایدر است از طرفی فرودگاه بین‌المللی (Kanasai) طوری طراحی و احداث شده است كه در برابر هر گونه پدید‌ه‌های طبیعی از جمله سیل، زلزله ، توفانی و... بسیار مقاوم و نفوذ ناپذیر است.

مهندسین ژاپنی با نصب و اتصال سیستم‌های بسیار قوی زیر بنایی و انجام آخرین آزمایشات ممكنه بهترین ولوكس ترین فرودگاه بین‌المللی دنیا را با فضایی صمیمی و طبیعتی بی‌نظیر احداث و افتتاح كردند.

وقتی این فرودگاه افتتاح شد، روزانه حدود نیم میلیون نفر از سراسر دنیا برای دیدن آن به آنجا سفر می‌كردند و (Kanasai)  به جز یك فرودگاه بین‌المللی به یك مكان توریستی مبدل شوند.

·        ساختمان تاسیسات شرکت اتومبیل سازی فیات FIAT در شهر تورینو ایتالیا

·        استادیوم فوتبال شهر باری ایتالیا

·        مرکز فرهنگ و هنر جرج پمپیدو (Centre Pompidou) در پاریس

·        Potsdamer Platz پوتز دامر پلاتز در شهر برلین آلمان

·        مجموعه برج های سیدنی استرالیا

·        ساختمان مرکز علم و تکنولوژی ملی هلند در شهر آمستردام

·        ساختمان آکادمی علوم ایالت سانفرانسیکو آمریکا

·        مجتمع ورزشی راوانا

·        ایستگاه مترو جنوا

·        پایانه مسافربری کانسای

·        مرکز طراحی مرسدس بنز در اشتوتگارت

که تنها تعدادی از مجموعه پروژه های انجام شده اش میباشد، اشاره کرد.

در ضمن این معمار مشهور پروژه هایی نیز در دست اجراء دارد که مهمترین آنها به گفته وی ساخت برج 420 متری با گنجایش 15000 نفر بر روی رودخانه تایمز لندن می باشد که بلندترین برج اروپا خواهد بود و دارای موزه ، مجموع هتل ها ، واحد های مسکونی و رستوران باشد.

افتخارات :

-  عضويت افتخاری جامعه معماران آمريکا ، آمريکا ، 1981

-  مدال طلا از انستيتو سلطنتی معماران بريتانيا ، انگلستان ، 1989

-  جايزه  Cavaliere di Gran Croce   از هيئت دولت ايتاليا ، رم ، ايتاليا ، 1989

-  جايزه کيوتو ، ايناموری فونديشن ، کيوتو ، ژاپن ، 1990

-   عضويت افتخاری دانشکده هنر و تحقيقات آمريکا ، آمريکا ، 1994

-  از طرف يونسکو به عنوان سفير معماری حسن نيت معرفی شد  ، 1994

-  جايزه ميکل آنژ از رم ، ايتاليا ، 1994

-  جايزه اريز موز  ، آمستردام ، هلند ، 1995

-  جايزه معماری پريتزکر ،  کاخ سفيد ، واشينگتن ، آمريکا ، 1998

-  معمار دانشکده ملی سن لوکا ، رم ، ايتاليا ، 1999

-  مدير کل مرکز ملی de la Légion d’Honneur ، فرانسه ، 2000

-  سلطان معماری ، ونيز ، ايتاليا ، 2000

-  جايزه لئوناردو ، رم ، ايتاليا ، 2000

-  جايزه وکسنر ،  مرکز هنر وکسنر ، کلومباس ، اوهايو ، آمريکا ، 2001